2019 წლის 21 ივნისს, თბილისში განვითარებული მძიმე მოვლენებიდან მეორე დღეს, ქართველი ემიგრანტები თელ-ავივში, საქართველოს საკონსულოსთან შეიკრიბნენ და საქართველოში მშვიდობიანი დემონსტრანტების წინააღმდეგ განხორციელებული ძალადობა გააპროტესტეს. აქციის ორგანიზატორები იყვნენ ანა წერეთელი, გიორგი გოგობერიშვილი, მადონა სალუქვაძე და გიორგი სანაძე, რომლებმაც ისრაელში მცხოვრებ ქართველებს მოუწოდეს, ჩუმად არ დარჩენილიყვნენ იმ მოვლენების ფონზე, რომელმაც საქართველოს საზოგადოება ღრმად შეძრა.
20 ივნისის ღამეს, საქართველოს პარლამენტის წინ შეკრებილი მოქალაქეების დარბევამ განსაკუთრებული ტკივილი და პროტესტი გამოიწვია არა მხოლოდ საქართველოში, არამედ მის ფარგლებს გარეთ მცხოვრებ ქართველებშიც. ტელევიზიითა და ინტერნეტით გავრცელებულმა კადრებმა, სადაც ჩანდა დაშავებული ადამიანები, ძალის გამოყენება და მძიმე დაპირისპირება, ემიგრანტებისთვის კიდევ ერთხელ გააჩინა განცდა, რომ სამშობლოდან შორს ყოფნა არ ნიშნავს ქვეყნის ტკივილისგან შორს ყოფნას.
თელ-ავივში გამართული აქცია სწორედ ამ ემოციის გამოხატულება იყო. ქართველი ემიგრანტები საქართველოს საკონსულოსთან შეიკრიბნენ იმისთვის, რომ ხმა მიეწვდინათ როგორც საქართველოს ხელისუფლებისთვის, ისე საერთაშორისო საზოგადოებისთვის. მათი მთავარი სათქმელი იყო, რომ მშვიდობიანი მოქალაქეების წინააღმდეგ ძალადობა დაუშვებელია და სახელმწიფოს არ აქვს უფლება, საკუთარი ხალხის ხმა ძალით ჩაახშოს.
აქციის მონაწილეები განსაკუთრებული ემოციით საუბრობდნენ იმ პასუხისმგებლობაზე, რომელიც თითოეულ ქართველს აქვს საკუთარი ქვეყნის წინაშე, მიუხედავად იმისა, სად ცხოვრობს ის. მათი თქმით, 20 ივნისის მოვლენებმა ბევრ ემიგრანტს გაუმძაფრა შიში, ტკივილი და უსამართლობის განცდა. ,ჩვენ თქვენს გვერდით ვართ!’’-განაცხადა ჩვენთან საუბრისას ერთ-ერთმა ორგანიზატორმა ანა წერეთელმა.
აქციის ორგანიზატორებმა, განსაკუთრებული როლი შეასრულეს ისრაელში მცხოვრები ქართველების გაერთიანებაში. მათ შეძლეს, რომ სხვადასხვა ქალაქში მცხოვრები ემიგრანტები ერთი საერთო მიზნის გარშემო შეკრებილიყვნენ, დაეგმოთ ძალადობა და ეჩვენებინათ, რომ სამშობლოს ბედი საზღვრებს მიღმაც აერთიანებს ქართველებს.
აქციის მონაწილეები აცხადებდნენ, რომ „ქართული ოცნების“ ხელისუფლების მიერ არჩეული გზა მათთვის მიუღებელი იყო. მათი შეფასებით, მოქალაქეების წინააღმდეგ ძალის გამოყენება კიდევ ერთხელ ადასტურებდა, რომ ქვეყანაში პოლიტიკური კრიტიკა და თავისუფალი აზრი საფრთხედ აღიქმებოდა. სწორედ ამიტომ, თელ-ავივში გამართული ეს შეკრება იქცა არა მხოლოდ პროტესტად, არამედ გაფრთხილებადაც, რომ ხელისუფლების ქმედებები ყურადღების გარეშე არ დარჩებოდა არც ქვეყნის შიგნით და არც მის ფარგლებს გარეთ.
აქციის მიმდინარეობისას მონაწილეებმა შენიშნეს, რომ საელჩოსა და საკონსულოს შენობიდან ფოტოებსა და ვიდეოებს იღებდნენ. ამ გარემოებამ პროტესტის მონაწილეებში დისკომფორტი და შიში გამოიწვია. მათ გაუჩნდათ განცდა, რომ მათი იდენტიფიცირება ხდებოდა და შესაძლოა მათი პოლიტიკური პოზიცია მომავალში მათ წინააღმდეგ გამოყენებულიყო. მიუხედავად ამისა, შეკრებილები ადგილზე დარჩნენ და პროტესტი გააგრძელეს, რადგან მათთვის დუმილი უფრო მძიმე იქნებოდა, ვიდრე შესაძლო ზეწოლის შიში.
ეს აქცია დარჩა როგორც ერთ-ერთი ემოციური და მნიშვნელოვანი ეპიზოდი ისრაელში მცხოვრები ქართველი ემიგრანტების ცხოვრებაში. დღე, როდესაც მათ ხმა აიმაღლეს ძალადობის წინააღმდეგ, გამოხატეს სოლიდარობა თბილისში დაშავებული დემონსტრანტების მიმართ და კიდევ ერთხელ დაამტკიცეს, რომ სამშობლოს სიყვარული საზღვრებით არ იზღუდება.
